tag:blogger.com,1999:blog-2280572840458682556.post4053629336529517696..comments2009-03-20T20:21:25.810+02:00Harun EŞKARhttp://www.blogger.com/profile/04996136243827685254noreply@blogger.comBlogger4125tag:blogger.com,1999:blog-2280572840458682556.post-86870272085093627662009-03-19T20:19:00.000+02:002009-03-19T20:19:00.000+02:00Bugün hiç istemedim yatağımdan kalkmak.Her 5 dakikada bir çalan saat iyice bozuyordu artık sinirlerimi.Saatin çalmasına inat iyice gömülmek istedim yatağıma.İçinde kaybolmak belki de.Bilerek duymamazlıktan geliyordum ve sürekli erteliyordum bugün çalmaması gereken ama ısrarla çalan saati..<BR/> Bugün farklıydı önceki günlerden.Anlamsızdı..Belirsizdi..Tuhaftı..Hava bulanık ''yağmur ''çiseliyordu.Bu sefer ki ''yağmur'' kimin göz yaşlarına eşlik ediyordu..!!Düşünmek aklıma getirmek istemedim..<BR/> İsteksizdim bu sabah herşey için.Önceleri 2 saat önceden kalkıp hazırlanmak yetmezken bugün dakikalar su gibi akıp gitsin de geç kalayım istiyordum..Hiç acele etmeden hazırlanmam bana göre bi sürü dakikalarımı almış götürmüş varsaysam da oysa sadece 10-15 dakikamı almıştı..Ne oluyordu bu akreple yelkovana..!!Sonra gitmemeye karar verdim okula.Dayanamayabilirdim oradaki vedaya..Zaman geçsin diye kendimi kandırırken 3-5 dakika sora dayanamasam bile gitmeye karar verdim oraya.Uzun bir süre son olucaktı çünkü onu görüşüm..<BR/> Ayaklarım geri geri gitsede ,her ne kadar geç kalmaya çalışsamda beceremedim.Daha okul kapısındayken son defa duyuyordum sesini.Veda sözcüklerini.Aman Allah'ım ne oluyordu bu gözlerimdeki yaşlar..??Yok yok dedim ya ''yağmur'' çiseliyordu..!!Ağlamiyacaktım çünkü beni böyle görsün istemezdim.Biliyordum emindim çünkü yeterince üzüldüğünden.Ve sonra dudaklarından dökülen son nameler ve ilk defa ve de son olarak duyduğum okuduğu bir kaç mısralar..Kendimi daha fazla tutmaya engel olamadım.Ve sonra sustu ve mikrafon el değişti.Onun sesi onun vedaları üzerine başka gelen konuşmaları duymuyordum.Bilseydi şimdiden özlendiğini gider miydi diye sormak için yanına gittim..Ama soramadım..Konuşamadım..Çünkü onun için böylesi daha güzel olucaktı biliyordum.O yüzden sustum.Anladı zaten içimden geçenleri her zaman olduğu gibi.Ama o benim gibi susmadı.Kendime iyi bakmamı böyle olması gerektiğini söyledi..Ve son kez bir abi,bir arkadaş ve bir öğretmen olarak baktı gözlerimin içine..Sonra arkasını döndü..GİTTİ..<BR/> Ben bugün bir kez daha gidenin arkasında kalmaktan nefret ettim.Ve ben bugün havanın niye bulanık ve ''yağmur''un neden çiselediğini anlıyorum artık.Ve ben bugün bütün çabalarıma rağmen geç kalmak istesemde zamanın bana eşlik etmediği için minnet duyuyorum zamana..<BR/> VE BUGÜN DÜNE GÖRE DAHA ÇOK ÖZLENİYORSUNUZ..<BR/> <BR/> <BR/> <BR/> <BR/> Yağmur ÇİÇEKAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2280572840458682556.post-64704797020171880042009-03-17T19:34:00.000+02:002009-03-17T19:34:00.000+02:00SONRA<BR/><BR/>Bu düzenli yaşamalar olmasa diyorum<BR/>Bu sabah kahvaltıları demli çaylar<BR/>Kızarmış ekmek dilimleri<BR/>Sonra giyinmek bir şey umarak aynalardan<BR/>Sonra düşmek yollara son otobüse yetişmek<BR/>Sonra çalışmak akşama kadar<BR/>Sigara dumanları beylik konuşmalar<BR/>Dört yanın taştan heykellerle dolu<BR/>Kime seslenirsen sağır<BR/>Ne yana bakarsan bir beyaz duvar<BR/>Sonra kulaklarında bu şehrin uğultusu<BR/>Alabildiğine bir bezginlik yüreğinde<BR/>Sonra o geçmek bilmeyen saatler<BR/>Sonra akşam<BR/>Sonra paydos<BR/>Sonra yalnızlık<BR/>Sonra keder<BR/>Bir gece başımızı alıp gitsek diyorum<BR/>Bir deniz kenarı mı olur<BR/>Bir dağ başı mı olur<BR/>Kaçsak bu kalabalıktan<BR/>Bir yer bulsak kendimize<BR/>Düzenli yaşamalardan uzakta<BR/>Bir yanımızda şehrin ışıkları<BR/>Bir yanımızda kucak dolusu yıldızlar<BR/>Orada hiç yemesek hiç uyumasak<BR/>Hiç düşünmesek yarını<BR/>Sonra unutsak sıkıntısını günlerin<BR/>Gecenin karanlığını<BR/>Sonra bıraksak kendimizi sevgiye erdemliğe mutluluğa<BR/>Her nefes alışta duysak yaşadığımızı<BR/>Sonra kaybolsak bu özgürlükte<BR/>Bu hazda<BR/>Bu derin aydınlıkta<BR/>Sonra sabah<BR/>Sonra paydos<BR/>Sonra kurtuluş<BR/>Sonra ölüm<BR/><BR/>Ümit Yaşar OĞUZCANH.EŞKARhttp://www.blogger.com/profile/04996136243827685254noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2280572840458682556.post-10099100345716885112009-03-17T18:56:00.000+02:002009-03-17T18:56:00.000+02:00Gitmek<BR/><BR/>Bugünlerde herkes gitmek istiyor.<BR/>Küçük bir sahil kasabasına,<BR/>Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...<BR/><BR/>Hayatından memnun olan yok.<BR/>Kiminle konuşsam aynı şey...<BR/>Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği. <BR/><BR/>Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.<BR/>Bir kendisi.<BR/>Bu yeter zaten.<BR/>Herşeyi, herkesi götürdün demektir.<BR/>Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.<BR/>Ama olmuyor.<BR/><BR/>Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor. <BR/>Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.<BR/><BR/>Böyle gidiyoruz işte.<BR/>Bir yanımız "kalk gidelim",<BR/>öbür yanımız "otur" diyor.<BR/><BR/>"Otur" diyen kazanıyor.<BR/>O yan kalabalık zira... <BR/>İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,<BR/>Güvende olma duygusu...<BR/>En kötüsü alışkanlık.<BR/>Alışkanlığın verdiği rahatlık,<BR/>Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.<BR/>Kalıyoruz...<BR/>Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz. <BR/><BR/>Evlenmeler...<BR/>Bir çocuk daha doğurmalar...<BR/>Borçlara girmeler...<BR/>İşi büyütmeler...<BR/>Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.<BR/><BR/>Misal ben...<BR/>Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.<BR/>Değil bu şehirden gitmek, <BR/>İki sokak öteye taşınamıyorum.<BR/>Alıp götürsem gelmez ki...<BR/>Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,<BR/>Herkes onu, o herkesi seviyor.<BR/>Hangi birimizle gitsin?<BR/><BR/>"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır; <BR/>Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,<BR/>Kendi imalatımız küfeler.<BR/><BR/>Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.<BR/>Ölüm var zira.<BR/>Ölüme inat tutunmak lazım,<BR/>İnadına kök salmak lazım.<BR/><BR/>Bari ufak kaçışlar yapabilsek. <BR/>Var tabii yapanlar, ama az.<BR/>Sadece kaymak tabakası.<BR/>Hepimiz kaçabilsek...<BR/>Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.<BR/>Gün içinde mesela...<BR/>Küçücük gitmeler yapabilsek.<BR/><BR/>Ne mümkün.<BR/>Sabah 9, akşam 18<BR/>Sonra başka mecburiyetler <BR/>Sıkışıp kaldık.<BR/>Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli<BR/>Bu kadar ağır olmamalı.<BR/><BR/>Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.<BR/>Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.<BR/>Ne saçma...<BR/>Bahar mıdır bizi bu hale getiren? <BR/>Galiba.<BR/><BR/>Ben her bahar aşık olmam ama<BR/>Her bahar gitmek isterim.<BR/>Gittiğim olmadı hiç,<BR/>Ama olsun... İstemek de güzel.<BR/><BR/>Can YücelAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2280572840458682556.post-20902156364860769262009-03-03T03:43:00.000+02:002009-03-03T03:43:00.000+02:00iyi yolculuklar denmez bir gidene <BR/>yapılamaz çünkü <BR/>çok yolculuk bir seferde <BR/>yolcu denmez her gidene <BR/>herkes o yolun taraftarı olmayabilir <BR/>hiç bir sürgün <BR/>gittiği yolu sevmez mesela <BR/><BR/>yol bir yere gitmez <BR/>o bir susma biçimidir <BR/>soğuk bir taşıtın uğultusunda(Y.Erdoğan)..sonsuzdan başlıyorum saymaya sonsuz bitene kadar..zamansızhttp://www.blogger.com/profile/16399352883610993172noreply@blogger.com