Harun EŞKAR Günlüğü

Eğer bir lisenin başarısı üniversite sınavında öğrencilerin kaçar puan aldığı ve hangi bölüme yerleştiği ile ölçülüyorsa.
Medyamız kıt aklıyla, il ve okul bazındaki eğitim kalitesini ölçerken üniversite sınavını temel alıyorsa.
Veliler çocuklarını bir okula yazdırırken öncelikli olarak o okulun üniversite sınav sonuçlarına dikkat ediyorsa.
Milli Eğitim’deki üst düzey yöneticiler kendilerine bağlı okulların üniversite sınav sonuçlarına her şeyden daha fazla önem veriyorsa.
Okul müdürü ve öğretmenler öğrencilerin üniversiteye yerleşmesinin temel hedef olduğunu düşünüyorsa.

Okullar üniversite sınavında başarılı olmak için yarışacak.
Matematik dersindeki başarının üniversite sınavı sorularını yapabilmek olduğu sanılacak.
Öğretmenler ÖSYM soru tipine mahkûm edilecek.
Öğrenciler bir paragrafın ana fikrini şıklar arasından seçebilse de bir kitabın ne anlatmaya çalıştığını anlamayacak.
Okullar birer dershane gibi çalışmaya başlayacaktır.

Bir okul bireyin kendini gerçekleştirmesine yardımcı olmuyorsa!
Kendine güvenen, girişimci, entelektüel, sanatla ilgilenen öğrenciler yetiştirmiyorsa.
Güzel yazma ve konuşma, karşıdakini ikna etme ve etkilemeyi öğrencilerine kazandırmıyorsa.
Dürüstlüğü, doğruluğu, ahlakı, saygıyı öğrencilerine aşılayamıyorsa.
Çünkü tüm bunlardan üniversite sınavında başarı göstermek için vazgeçmişse.
Artık o okulun bir dershaneden farkı yoktur.
O okuldan doktor çıkar ama reçete yazmaktan ileriye gidemeyen doktorlar.
O okuldan mimar çıkar ama imza atmaktan başka birşey yapamayan mimarlar.
O okuldan herşey çıkar ama adam çıkmaz.

Ve bu durumda geriye yapılacak üç şey kalır.

Ya o okulun tabelasını indirirsin dershane yazarsın.
Ya dershanelerin tabelasını indirirsin okul yazarsın.
Ya da o okulu dershanecilere satarsın.